امت اسلامی با عضویت همه کسانی که به خدا معتقدند و وحی الهی را از طریق حضرت محمد(ص) می‌پذیرند، شکل می‌گیرد. درنتیجه، اعتقاد مسلمانان به رهبر نجات‌بخش و موعود هدایت‌شده الهی (مهدی عج) از اقرار آنان به موقعیت حضرت محمد (ص) و رویکرد او به عنوان پیامبر هدایت‌شده ملهم الهی نشأت می‌گیرد که سرانجام امت ایده‌آل را به وجود می‌آورد. وحی اسلامی در ارزشیابی شرایط انسانی که مانع اجرای هدف غایی الهی برای انسانیت می‌شود خود را فعال می‌نگرد . تمدن انسانی، بنا به باورهای قرآنی، جهاد مستمر انسان علیه خودمحوری و خودخواهی‌های جزئی اوست که دو منبع عمده تعارض و نابودی انسان به شمار می‌آیند. این همان دشمنی است که از طریق ((جهاد اکبر)) باید بر آن چیره شد، پیش از آن‌که از طریق جهاد اصغر بتوان از عهده دشمنان خارجی سربلند بیرون آمد. دشمن داخلی نفس سرکش از ایجاد جامعه انسانی عادلانه و صلح‌جو جلوگیری می‌کند و مانع اصلی استقرار آن به شمار می‌آید، چنان‌که تجربه تاریخی هم به کرات آن را نشان داده است.
رستگاری‌شناسی بیان اوضاع انسان بیچاره ناامید است که نیاز به حس نقادی به سرنوشت مشترک انسانی دارد تا حماسه انسانی جست و جوی عدالت و صلح را فراهم آورد. این بیان جوهره اصلی پدیده منجی‌گرایی انتهای تاریخ را در اسلام تشکیل می‌دهد.
در زمان‌های گوناگون در تاریخ، خداوند بزرگ مداخله می‌کند و نمونه‌های زنده‌ای را فراهم می‌آورد. پیامبران طبیعت حقیقی و کمال را از مجرای ایمان به خدا، به انسان یادآوری میکنند. در آخر الزمان، پس از آن‌که همه تلاش‌های انسانی به ناکامی گرایید و انسانیت خود را نیازمند احیای اخلاقی ـ روحانی دید و مسئولیت تاریخی خود را در ایجاد نظم الهی در زمین درک کرد، خدای بزرگ، عیسی (ع) را در معیت حضرت مهدی (عج) خواهد فرستاد. حضرت مهدی (عج) دین خالص را احیا خواهد کرد و باطل را خواهد زدود و از بندگان صالح خدا فریادرسی خواهد نمود. در این میان، انسان‌ها وظیفه دارند تا ماهیت اساسی و اصالت خویش را از مجرای تسلیم به خدا (اسلام) بازشناسند و به فرمان امام منصور (مهدی عج) گردن نهند. این نگاه تفسیر اخلاقی ـ معنوی منجی‌گرایی در اسلام را بیان می‌دارد.

:سایت منجی سبزمنبع

دسته ها :
د) ضرورت بحث و اهمیت تاریخ عصر غیبت کبرى
چهارمین بحث مقدماتى، تبیین ضرورت‏هاى بحث از تاریخ دوران غیبت کبرى مى‏باشد .

با توجه به این‏که، گذشته چراغ راه آینده است، ضرورت بحث از تاریخ و سیر تحولات عصر غیبت کبرى، روشن خواهد بود.

تاریخ‏نگرى - البته آن طور که قرآن کریم آن را مطرح کرده است - انسان را چشمى بینا و درکى عمیق مى‏بخشد و بر خلاف آن‏چه برخى تصور مى‏کنند، انسان در زندان گذشته‏ها، زندانى نمى‏شود، بلکه وضعیت فعلى خود را با توجه به گذشته بهتر درک مى‏کند و خود را براى آینده‏اى قابل پیش‏بینى و قابل تحقق آماده مى‏سازد; به گونه‏اى که مى‏توانیم بگوییم: یک انسان تاریخ‏نگر، یک انسان آینده‏نگر مى‏باشد . با آگاهى ویژه‏اى به سوى آینده حرکت مى‏کند و چنان‏چه لازم ببیند، مى‏تواند در ساختن آینده‏ى خود، نقش به‏سزایى داشته باشد .

بنابراین، دانستن تاریخ صدر اسلام و پیچیدگى‏هاى دوران امامان معصوم پس از پیامبر صلى الله علیه و آله و سپس دوران غیبت تا حال حاضر، به ما امکان برنامه‏ریزى بهترى براى آینده مى‏دهد .
از این گذشته، براى رشته‏ى تخصصى تاریخ و رشته‏هاى تخصصى فقه و حدیث و تفسیر، آگاهى از دوران غیبت کبرى تا حال حاضر، امرى حیاتى و ضرورى است; زیرا بدون دانستن این تحولات، بسیارى از مسایل تخصصى این رشته‏ها، قابل درک و فهم علمى نخواهد بود، تا جایى که مى‏توان گفت: چنان‏چه کسى در تاریخ اسلام و مسلمین، آن هم در تمام دوران‏هاى گذشته، سیر تاریخى نداشته باشد و صاحب تحقیق نباشد، نمى‏تواند به تمام منابع استنباط و تفقه در دین، اشراف داشته باشد و دعوى اجتهاد مطلق کند . هر چند افراد غیر مطلع از تاریخ، چنین ادعایى را سنگین مى‏دانند و شاید چنین مطلبى را مبالغه‏اى بیش ندانند، اما در حد اشاره باید گفت: حدیث و رجال ما، که بخش عمده‏اى از منابع و اطلاعات مهم این رشته را تشکیل مى‏دهند، بدون آگاهى از تحولات دوران غیبت کبرى، ناقص و ناتمام بوده، و نظرات اجتهادى ما قابل اعتماد نخواهد بود .

ه) چالش‏هاى بحث در تاریخ عصر غیبت کبرى:
پنجمین بحث مقدماتى، چالش‏ها و مشکلات ویژه‏ى تاریخ عصر غیبت کبرى مى‏باشد .
در سومین بحث مقدماتى روشن شد که اولین قلمرو براى بحث در تاریخ دوران غیبت کبرى، تاریخ شخص امام مهدى (عج) است که مهم‏ترین بحث و نزدیک‏ترین موضوع نسبت‏به عنوان بحث مى‏باشد . ولى بحث در این قلمرو، بسیار محدود و فاقد منابع مناسب مى‏باشد; زیرا پیش‏فرض ما در بحث، غیبت تام امام مهدى (عج) مى‏باشد . و با غیبت تام، چه اطلاعى از او مى‏توانیم داشته باشیم؟

مکان زندگى و تحرکات امام مهدى (عج)، نحوه‏ى زندگى او، نحوه‏ى ارتباط با مردم و سیره‏ى عام و خاص او در این دوران، زندگى خصوصى او و بسیارى از مسایل ویژه‏ى امام مهدى (عج) که براى یک بحث تاریخى مطرح مى‏باشند، شاید بدون جواب بمانند .
بنابراین مى‏توانیم بگوییم: اولین چالش در بحث‏هاى تاریخ عصر غیبت کبرى، مشخص نبودن قلمروهاى بحث در این برهه‏ى تاریخى است که به تناسب اهداف مورد نظر و افق‏هاى دید تاریخ‏نگاران، مى‏تواند بسیار متفاوت باشد . آن چه را در سومین بحث مقدماتى بیان داشتیم، در حقیقت مى‏تواند یک نظر تاسیسى باشد; زیرا آن‏چه تاکنون با این عنوان آمده است; یا منهاى تاریخ شخص امام مهدى (عج) بوده یا این‏که فقط به تاریخ شخص امام مهدى (عج) بسنده کرده است . 

دومین چالش، کمبود منابع در زمینه‏ى اولین قلمرو براى بحث‏هاى دوران غیبت کبرى است .

چالش سوم، پراکنده بودن اطلاعات تاریخى است . آن‏هم در منابعى که هر کدام با دیدگاه‏هاى ویژه‏اى به رشته‏ى تحریر درآمده است .
البته منابعى که توسط مستشرقین عرضه شده است، نمى‏تواند منابعى مطمئن و گویاى واقعیت‏باشد .
براى منابع عمومى تاریخ اسلام نیز باید بگوییم که تاریخ شیعه و تشیع و حوزه‏هاى علمیه و مراجع بزرگ تقلید در این منابع نیز کم‏رنگ بوده یا این‏که صددرصد مورد تجاهل قرار گرفته است .
بنابراین، باید تلاشى اساسى و همه جانبه، همراه با حساسیت‏هاى لازم براى یک محقق، انجام پذیرد، تا این‏که مجموعه‏اى منسجم و علمى و فراگیر در مورد تاریخ عصر غیبت کبرى فراهم آید . چنین کار بزرگى را باید یک گروه توانمند یا مؤسسه‏اى متخصص در تاریخ بر عهده گیرد، تا تاریخى مستند و تحلیلى، عرضه گردد و مورد استفاده‏ى رشته‏هاى تخصصى و عمومى قرار گیرد .

منبع\سایت منجی سبز

دسته ها :
ج) قلمروهاى بحث‏هاى تاریخى عصر غیبت کبرى

سومین بحث مقدماتى، تبیین قلمروهاى بحث‏هاى تاریخى دوران غیبت کبرى امام مهدى (عج) مى‏باشد.

۱- بسیار طبیعى است که اولین قلمرو این بحث همان تاریخ شخص امام مهدى (عج) مى‏باشد . در این قلمرو شایسته است - على‏رغم محدودیت منابع گویا و روشن در این زمینه - حوادث زندگانى ویژه‏ى آن حضرت پس از انقضاى دوران غیبت صغرى، و سیره‏ى حضرت مهدى (عج) در دوران غیبت کبرى، و هم‏چنین ملاقات‏هاى حضرت مهدى (عج) با طبقات مختلف در طول دوران غیبت کبرى مورد بحث و بررسى قرار گیرد.

۲- از آن جا که حضرت مهدى (عج) براى رسیدگى به شؤون دینى، فرهنگى و سیاسى شیعیان خود، فقهاى جامع‏الشرایط را به عنوان نایبان عام خود و مراجع تقلید مسلمین منصوب نموده است، تاریخ مرجعیت و مراجع تقلید، باید دومین قلمروى بحث‏هاى ویژه عصر غیبت کبرى باشد.

۳- حوزه‏هاى علمیه به عنوان نهاد ریشه‏دارى که پیامبر صلى الله علیه و آله و اهل بیت علیهم السلام، آن را تاسیس کرده‏اند تا در آن نهاد، متخصصانى در شناخت دین، تربیت‏یافته و نیازهاى فرهنگى جامعه اسلامى را در دوران غیبت تامین کنند و وظیفه‏ى پاسدارى از فرهنگ اسلامى را بر دوش بگیرند . بنابراین، تاریخ این نهاد بسیار مهم که پرتویى از نهاد امامت است، باید به گونه‏اى تحلیلى، و نقش آن در ترویج فرهنگ اسلامى و فرهنگ امامت و مهدویت در طول دوران غیبت کبرى، در کنار نقش سیاسى آن، مورد مطالعه و تحقیق قرار گیرد . ۴- شیعه و تشیع و فرهنگ شیعى، جنبش‏ها و دولت‏هاى شیعى در دوران غیبت کبرى به عنوان چهارمین قلمرو نیز باید مورد مطالعه قرار گیرد .

۵- با توجه به این‏که تاریخ دوران غیبت کبرى، مقطعى از تاریخ اسلام و تاریخ جهان اسلام بوده، و در فضاى عام و گستره‏ى جهان اسلام، تمام تحولات مربوط به شیعه و تشیع و حوزه‏هاى علمیه و مرجعیت و غیبت‏شخص امام مهدى (عج) انجام گرفته، و بحث‏هاى ویژه‏ى هر قلمرو با قلمروهاى دیگر بى ارتباط نبوده است، بنابراین در یک نگاه تاریخى - تحلیلى، تمام این قلمروها باید با هم دیده شوند. تاریخ جهان اسلام در ابعاد مختلف (فرهنگى، دینى، اجتماعى، سیاسى، اقتصادى، نظامى و در تمام ابعاد جغرافیایى) باید ملاحظه گردد . بنابراین، شرق جهان اسلام و شمال و جنوب خاورمیانه و غرب آن، همگى به هم پیوسته است و باید مورد توجه قرار گیرد .

۶- و در صورت لزوم، سیر تحولات عمده در جهان بشریت نیز نباید از چشم یک مورخ محقق به دور باشد; زیرا رسالت امام مهدى (عج)، رسالتى جهانى است و جهان در انتظار این مصلح الهى به سر مى‏برد . پس تمام تحولات جهانى که جهان را به سمت آن روز موعود حرکت مى‏دهند، باید مورد مطالعه‏ى جدى قرار گیرند .

د) ضرورت بحث و اهمیت تاریخ عصر غیبت کبرى
چهارمین بحث مقدماتى، تبیین ضرورت‏هاى بحث از تاریخ دوران غیبت کبرى مى‏باشد .

با توجه به این‏که، گذشته چراغ راه آینده است، ضرورت بحث از تاریخ و سیر تحولات عصر غیبت کبرى، روشن خواهد بود.

تاریخ‏نگرى - البته آن طور که قرآن کریم آن را مطرح کرده است - انسان را چشمى بینا و درکى عمیق مى‏بخشد و بر خلاف آن‏چه برخى تصور مى‏کنند، انسان در زندان گذشته‏ها، زندانى نمى‏شود، بلکه وضعیت فعلى خود را با توجه به گذشته بهتر درک مى‏کند و خود را براى آینده‏اى قابل پیش‏بینى و قابل تحقق آماده مى‏سازد; به گونه‏اى که مى‏توانیم بگوییم: یک انسان تاریخ‏نگر، یک انسان آینده‏نگر مى‏باشد . با آگاهى ویژه‏اى به سوى آینده حرکت مى‏کند و چنان‏چه لازم ببیند، مى‏تواند در ساختن آینده‏ى خود، نقش به‏سزایى داشته باشد .

بنابراین، دانستن تاریخ صدر اسلام و پیچیدگى‏هاى دوران امامان معصوم پس از پیامبر صلى الله علیه و آله و سپس دوران غیبت تا حال حاضر، به ما امکان برنامه‏ریزى بهترى براى آینده مى‏دهد .
از این گذشته، براى رشته‏ى تخصصى تاریخ و رشته‏هاى تخصصى فقه و حدیث و تفسیر، آگاهى از دوران غیبت کبرى تا حال حاضر، امرى حیاتى و ضرورى است; زیرا بدون دانستن این تحولات، بسیارى از مسایل تخصصى این رشته‏ها، قابل درک و فهم علمى نخواهد بود، تا جایى که مى‏توان گفت: چنان‏چه کسى در تاریخ اسلام و مسلمین، آن هم در تمام دوران‏هاى گذشته، سیر تاریخى نداشته باشد و صاحب تحقیق نباشد، نمى‏تواند به تمام منابع استنباط و تفقه در دین، اشراف داشته باشد و دعوى اجتهاد مطلق کند . هر چند افراد غیر مطلع از تاریخ، چنین ادعایى را سنگین مى‏دانند و شاید چنین مطلبى را مبالغه‏اى بیش ندانند، اما در حد اشاره باید گفت: حدیث و رجال ما، که بخش عمده‏اى از منابع و اطلاعات مهم این رشته را تشکیل مى‏دهند، بدون آگاهى از تحولات دوران غیبت کبرى، ناقص و ناتمام بوده، و نظرات اجتهادى ما قابل اعتماد نخواهد بود .

ه) چالش‏هاى بحث در تاریخ عصر غیبت کبرى:
پنجمین بحث مقدماتى، چالش‏ها و مشکلات ویژه‏ى تاریخ عصر غیبت کبرى مى‏باشد .
در سومین بحث مقدماتى روشن شد که اولین قلمرو براى بحث در تاریخ دوران غیبت کبرى، تاریخ شخص امام مهدى (عج) است که مهم‏ترین بحث و نزدیک‏ترین موضوع نسبت‏به عنوان بحث مى‏باشد . ولى بحث در این قلمرو، بسیار محدود و فاقد منابع مناسب مى‏باشد; زیرا پیش‏فرض ما در بحث، غیبت تام امام مهدى (عج) مى‏باشد . و با غیبت تام، چه اطلاعى از او مى‏توانیم داشته باشیم؟

مکان زندگى و تحرکات امام مهدى (عج)، نحوه‏ى زندگى او، نحوه‏ى ارتباط با مردم و سیره‏ى عام و خاص او در این دوران، زندگى خصوصى او و بسیارى از مسایل ویژه‏ى امام مهدى (عج) که براى یک بحث تاریخى مطرح مى‏باشند، شاید بدون جواب بمانند .
بنابراین مى‏توانیم بگوییم: اولین چالش در بحث‏هاى تاریخ عصر غیبت کبرى، مشخص نبودن قلمروهاى بحث در این برهه‏ى تاریخى است که به تناسب اهداف مورد نظر و افق‏هاى دید تاریخ‏نگاران، مى‏تواند بسیار متفاوت باشد . آن چه را در سومین بحث مقدماتى بیان داشتیم، در حقیقت مى‏تواند یک نظر تاسیسى باشد; زیرا آن‏چه تاکنون با این عنوان آمده است; یا منهاى تاریخ شخص امام مهدى (عج) بوده یا این‏که فقط به تاریخ شخص امام مهدى (عج) بسنده کرده است . 

دومین چالش، کمبود منابع در زمینه‏ى اولین قلمرو براى بحث‏هاى دوران غیبت کبرى است .

چالش سوم، پراکنده بودن اطلاعات تاریخى است . آن‏هم در منابعى که هر کدام با دیدگاه‏هاى ویژه‏اى به رشته‏ى تحریر درآمده است .
البته منابعى که توسط مستشرقین عرضه شده است، نمى‏تواند منابعى مطمئن و گویاى واقعیت‏باشد .
براى منابع عمومى تاریخ اسلام نیز باید بگوییم که تاریخ شیعه و تشیع و حوزه‏هاى علمیه و مراجع بزرگ تقلید در این منابع نیز کم‏رنگ بوده یا این‏که صددرصد مورد تجاهل قرار گرفته است .
بنابراین، باید تلاشى اساسى و همه جانبه، همراه با حساسیت‏هاى لازم براى یک محقق، انجام پذیرد، تا این‏که مجموعه‏اى منسجم و علمى و فراگیر در مورد تاریخ عصر غیبت کبرى فراهم آید . چنین کار بزرگى را باید یک گروه توانمند یا مؤسسه‏اى متخصص در تاریخ بر عهده گیرد، تا تاریخى مستند و تحلیلى، عرضه گردد و مورد استفاده‏ى رشته‏هاى تخصصى و عمومى قرار گیرد .

د) ضرورت بحث و اهمیت تاریخ عصر غیبت کبرى
چهارمین بحث مقدماتى، تبیین ضرورت‏هاى بحث از تاریخ دوران غیبت کبرى مى‏باشد .

با توجه به این‏که، گذشته چراغ راه آینده است، ضرورت بحث از تاریخ و سیر تحولات عصر غیبت کبرى، روشن خواهد بود.

تاریخ‏نگرى - البته آن طور که قرآن کریم آن را مطرح کرده است - انسان را چشمى بینا و درکى عمیق مى‏بخشد و بر خلاف آن‏چه برخى تصور مى‏کنند، انسان در زندان گذشته‏ها، زندانى نمى‏شود، بلکه وضعیت فعلى خود را با توجه به گذشته بهتر درک مى‏کند و خود را براى آینده‏اى قابل پیش‏بینى و قابل تحقق آماده مى‏سازد; به گونه‏اى که مى‏توانیم بگوییم: یک انسان تاریخ‏نگر، یک انسان آینده‏نگر مى‏باشد . با آگاهى ویژه‏اى به سوى آینده حرکت مى‏کند و چنان‏چه لازم ببیند، مى‏تواند در ساختن آینده‏ى خود، نقش به‏سزایى داشته باشد .

بنابراین، دانستن تاریخ صدر اسلام و پیچیدگى‏هاى دوران امامان معصوم پس از پیامبر صلى الله علیه و آله و سپس دوران غیبت تا حال حاضر، به ما امکان برنامه‏ریزى بهترى براى آینده مى‏دهد .
از این گذشته، براى رشته‏ى تخصصى تاریخ و رشته‏هاى تخصصى فقه و حدیث و تفسیر، آگاهى از دوران غیبت کبرى تا حال حاضر، امرى حیاتى و ضرورى است; زیرا بدون دانستن این تحولات، بسیارى از مسایل تخصصى این رشته‏ها، قابل درک و فهم علمى نخواهد بود، تا جایى که مى‏توان گفت: چنان‏چه کسى در تاریخ اسلام و مسلمین، آن هم در تمام دوران‏هاى گذشته، سیر تاریخى نداشته باشد و صاحب تحقیق نباشد، نمى‏تواند به تمام منابع استنباط و تفقه در دین، اشراف داشته باشد و دعوى اجتهاد مطلق کند . هر چند افراد غیر مطلع از تاریخ، چنین ادعایى را سنگین مى‏دانند و شاید چنین مطلبى را مبالغه‏اى بیش ندانند، اما در حد اشاره باید گفت: حدیث و رجال ما، که بخش عمده‏اى از منابع و اطلاعات مهم این رشته را تشکیل مى‏دهند، بدون آگاهى از تحولات دوران غیبت کبرى، ناقص و ناتمام بوده، و نظرات اجتهادى ما قابل اعتماد نخواهد بود .

ه) چالش‏هاى بحث در تاریخ عصر غیبت کبرى:
پنجمین بحث مقدماتى، چالش‏ها و مشکلات ویژه‏ى تاریخ عصر غیبت کبرى مى‏باشد .
در سومین بحث مقدماتى روشن شد که اولین قلمرو براى بحث در تاریخ دوران غیبت کبرى، تاریخ شخص امام مهدى (عج) است که مهم‏ترین بحث و نزدیک‏ترین موضوع نسبت‏به عنوان بحث مى‏باشد . ولى بحث در این قلمرو، بسیار محدود و فاقد منابع مناسب مى‏باشد; زیرا پیش‏فرض ما در بحث، غیبت تام امام مهدى (عج) مى‏باشد . و با غیبت تام، چه اطلاعى از او مى‏توانیم داشته باشیم؟

مکان زندگى و تحرکات امام مهدى (عج)، نحوه‏ى زندگى او، نحوه‏ى ارتباط با مردم و سیره‏ى عام و خاص او در این دوران، زندگى خصوصى او و بسیارى از مسایل ویژه‏ى امام مهدى (عج) که براى یک بحث تاریخى مطرح مى‏باشند، شاید بدون جواب بمانند .
بنابراین مى‏توانیم بگوییم: اولین چالش در بحث‏هاى تاریخ عصر غیبت کبرى، مشخص نبودن قلمروهاى بحث در این برهه‏ى تاریخى است که به تناسب اهداف مورد نظر و افق‏هاى دید تاریخ‏نگاران، مى‏تواند بسیار متفاوت باشد . آن چه را در سومین بحث مقدماتى بیان داشتیم، در حقیقت مى‏تواند یک نظر تاسیسى باشد; زیرا آن‏چه تاکنون با این عنوان آمده است; یا منهاى تاریخ شخص امام مهدى (عج) بوده یا این‏که فقط به تاریخ شخص امام مهدى (عج) بسنده کرده است . 

دومین چالش، کمبود منابع در زمینه‏ى اولین قلمرو براى بحث‏هاى دوران غیبت کبرى است .

چالش سوم، پراکنده بودن اطلاعات تاریخى است . آن‏هم در منابعى که هر کدام با دیدگاه‏هاى ویژه‏اى به رشته‏ى تحریر درآمده است .
البته منابعى که توسط مستشرقین عرضه شده است، نمى‏تواند منابعى مطمئن و گویاى واقعیت‏باشد .
براى منابع عمومى تاریخ اسلام نیز باید بگوییم که تاریخ شیعه و تشیع و حوزه‏هاى علمیه و مراجع بزرگ تقلید در این منابع نیز کم‏رنگ بوده یا این‏که صددرصد مورد تجاهل قرار گرفته است .
بنابراین، باید تلاشى اساسى و همه جانبه، همراه با حساسیت‏هاى لازم براى یک محقق، انجام پذیرد، تا این‏که مجموعه‏اى منسجم و علمى و فراگیر در مورد تاریخ عصر غیبت کبرى فراهم آید . چنین کار بزرگى را باید یک گروه توانمند یا مؤسسه‏اى متخصص در تاریخ بر عهده گیرد، تا تاریخى مستند و تحلیلى، عرضه گردد و مورد استفاده‏ى رشته‏هاى تخصصى و عمومى قرار گیرد .

منبع:منجی سبز

د) ضرورت بحث و اهمیت تاریخ عصر غیبت کبرى  (ادامه در پست بعدی)

دسته ها :
پیش درآمد
الف) تبیین موضوع، اهداف، قلمروها و ویژگى‏هاى بحث
بسیار منطقى است که سؤال شود از این عنوان ذکر شده براى بحث چه منظورى دارید؟
آیا تاریخ یک فرد یا یک جامعه یا مجموعه‏اى از پدیده‏هاى از پیش تعیین شده مد نظر است؟
یا این‏که تاریخ تمام پدیده‏هاى اجتماعى و انسانى در عصر غیبت کبرى مورد بحث قرار خواهد گرفت؟
پر واضح است که این عنوان در مجموعه‏ى عناوین ویژه‏ى تاریخ اسلام مطرح مى‏شود . بنابراین، باید به مقطعى و دوره‏اى از تاریخ اسلام ناظر باشد، و نه به تمام پدیده‏هاى اجتماعى و انسانى در این دوران.
ولى از آن جایى که دوران غیبت کبرى امام مهدى (عج) مطرح مى‏باشد و امام مهدى (عج)، امام تمام بشریت است و نه فقط مسلمین یا شیعیان و در این دوران، مقدمات ظهور او به عنوان مصلحى جهانى فراهم مى‏گردد، و رسالت‏بررسى تاریخ این دوران منهاى در نظر گرفتن نهایت این دوران و اهداف مطرح شده براى امامت او - که امام جن و انس است - امکان‏پذیر نیست، بنابراین، چه بسا لازم باشد که تاریخ جهان اسلام بلکه جهان بشریت در این دوران مورد مطالعه و دقت قرار گیرد، تا سیر تحولات اجتماعى و سیاسى و فرهنگى - که به سمت فراهم شدن شرایط جهانى براى ظهور مصلح جهانى جهت مى‏یابد، با توجه به هدف‏مندى و قانون‏مند بودن حرکت جهان و بشریت در این جهان - مورد دقت قرار گیرد، و مقدار تطابق پیش‏بینى‏هاى وحیانى براى آینده‏ى بشریت‏با حرکت ارادى بشر و قانون‏مند بودن این حرکت روشن گردد . و از بحث‏هاى تحلیلى تاریخ به ویژه تاریخ دوران غیبت‏بتوانیم با هدف‏گیرى‏هاى قرآنى براى بحث‏هاى تاریخى، هم سو شویم و از این بحث‏هاى تحلیلى براى رسیدن به اهداف والاى تاریخ‏شناسى و تاریخ‏نگرى بهره‏مند گردیم .
بنابراین، جا دارد براى کسانى که در بحث‏هاى تخصصى تاریخ وارد نشده‏اند، اهداف و رسالت کلان بحث‏هاى تاریخى را روشن نماییم تا این‏که در چنین بحث‏هایى، بى‏راهه نرویم و حداکثر استفاده را از تحلیل و نقد در بحث‏هاى تاریخى داشته باشیم .

 

نتیجه‏ى این مسیر چنین خواهد بود:
۱- تبیین و تعیین موضع بحث‏به طور دقیق.   ۲- تبیین قلمروهاى بحث در تاریخ این عصر.                  ۳- ترسیم اهداف و انگیزه‏هاى بحث درباره تاریخ عصر غیبت کبرى .

چهارمین بحث مقدماتى براى این سلسله بحث‏ها باید پرداختن به ضرورت بحث از تاریخ دوران غیبت کبرى در قلمروهاى یاد شده باشد; زیرا دلایل نیاز به این مباحث، چراغ ما براى تعیین برد و افق بحث‏هاى این مجموعه خواهد بود، چون به اندازه‏ى نیاز فعلى و آینده‏ى خود باید حرکت کنیم .
پنجمین بحث مقدماتى در این مجموعه مشکلات و چالش‏هاى موجود در زمینه‏ى بحث‏هاى تاریخى دوران غیبت کبرى مى‏باشد . و آخرین بحث مقدماتى باید تعیین سرفصل‏هاى مناسب در هر یک از قلمروهاى تعیین شده براى بحث‏هاى تاریخى دوران غیبت کبرى باشد .

 

ب) اهداف و رسالت‏بحث‏هاى تاریخى
دومین بخش را با تعیین اهداف تاریخ‏نگارى قرآن کریم; شروع مى‏کنیم زیرا قرآن کریم، راهنما و هدایت‏گر ما در تمام مراحل و ابعاد زندگى باید باشد .
براى رسیدن یک پژوهش‏گر به مجموعه‏ى اهدافى که قرآن کریم براى تاریخ‏نگارى خود درنظر گرفته است، لازم است، دقتى ویژه در آیات تاریخى قرآن بنماید .
در حالى که حوادث و جریانات تاریخى که همراه با تحلیل و نتیجه‏گیرى مى‏باشد، در حدود ثلث مساحت آیات قرآن را فرا گرفته است، بسیار بجا است که به چند مجموعه از آیات قرآن در این زمینه مراجعه نماییم .

مجموعه‏ى اول: آیاتى که مخاطبان قرآن به ویژه مخاطبان قصص قرآنى را ذکر نموده و طبقات گوناگونى را اشاره کرده است .این مخاطبان عبارتند از: عموم مردم، جهانیان، پرسشگران، شنوندگان، دانایان و کسانى که مى‏خواهند بدانند، یا کسانى که مى‏خواهند ایمان بیاورند، سپاسگزار باشند، یا بفهمند، یا تعقل کنند، یا یادآورى شوند، یا به یقین برسند، یا به یقین رسیده باشند، یا در حال برگشت‏به خدا باشند، یا با فراست و زیرک باشند، یا دانا و بینا باشند .

مجموعه‏ى دوم: آیاتى که مردم را به نظر و مطالعه و دقت در حال گذشتگان یا سیر در زمین یا عبرت گرفتن از سرگذشت دیگران دعوت مى‏نماید، که نشان دهنده‏ى جهت‏گیرى قرآن به سمت تفکر و تحقیق و نتیجه‏گیرى مى‏باشد .

مجموعه‏ى سوم: آیاتى که حوادث تاریخى را آیه خوانده باشد . آیه، نشانه است و آیه‏هاى تاریخى گویا مطالبى است که چون آینه، حقایق را به خوبى نشان مى‏دهد یا کد مى‏دهد و انسان را به صاحب نشانه مى‏رساند .

مجموعه‏ى چهارم: آیاتى که به طور صریح و روشن، اهداف تاریخ‏نگارى و بیان قصص انبیاء و امت‏ها را ذکر کرده باشد . مانند: آیه‏ى 120 سوره‏ى هود و آیه‏ى 111 سوره‏ى یوسف که در بیان حق دادن و موعظه و یادآورى و تقویت قلب (تثبیت فؤاد) و عبرت گرفتن خلاصه مى‏شوند .
بدین سان مى‏توانیم مجموعه‏ى اهدافى را که براى تاریخ‏نگارى در قرآن کریم آمده است، در شش امر خلاصه مى‏کنیم:

۱- فراهم نمودن زمینه‏ى تفکر و ایجاد انگیزه براى پرسش و تحقیق که انسان را به گونه‏اى بهتر و سریع‏تر به حقیقت مى‏رساند و عطش و نیاز انسان حقیقت‏جو را با رساندن او به حقایق تامین مى‏نماید.

۲- تاریخ نمایان‏گر تجربیات بسیار با ارزش گذشتگان است که در اختیار آیندگان قرار مى‏گیرد و خردمندان و افراد بینا و تیزبین و عاقبت‏اندیش و فهیم از این تجربیات توشه برمى‏دارند و تحولات آینده‏ى خود و جهان بشریت را مى‏بینند و مى‏سازند، و بر آن‏چه مى‏سازند آگاهى دارند، و با تحقیق و تفکر هم به یقین مى‏رسند و هم سپاسگزار مى‏شوند و راه صحیح و مسیر مطلوب براى بازگشت‏به حق را پیدا مى‏کنند و طى مى‏نمایند.

۳- با تذکر و یادآورى حوادث تاریخى، حجاب غفلت و فراموشى دریده مى‏شود و انسان، موجودى هشیار و بیدار مى‏گردد، و به گونه‏اى مطلوب به سوى اهداف تعیین شده براى او حرکت مى‏کند و با این بیدارى از خاک‏ریزهاى دشمن به خوبى عبور مى‏کند و تمام موانع سر راه خود را برمى‏دارد، و اجازه نمى‏دهد که کسى او را فریب دهد، یا تجربیات گران‏بهاى دیگران را به قیمتى گران‏تر تکرار کند.

۴- و در نهایت، آرامش و اطمینان خاطر و قوت قلب پیدا مى‏کند و با صبر و مقاومت و پایدارى و امیدوارى به سرنوشت روشن خود، مسیر صحیح زندگى را طى مى‏کند و از هیچ دشمنى و خطرى در هراس نخواهد بود.

۵- آیات الهى در تاریخ هم‏چون آیات الهى در طبیعت، همیشه پرفروغ بوده و انسان را با دلایل متقن به علم نامحدود و قدرت لایزال الهى آشنا نموده و او را به خداى خود ربط مى‏دهد، تا وجود کوچک خود را در پرتو این وجود لایزال و نامحدود ببیند و هیچ‏گاه خود را بى نیاز و مستقل و افسار گسیخته نبیند.

۶- مسیر حق، مسیرى روشن و پویا و تکامل‏بخش است که انسان‏هاى مؤمن، خود را به اهداف نهایى‏شان نزدیک مى‏بینند و هیچ گاه یاس و ناامیدى، آنان را از پا در نمى‏آورد . بلکه براى خود وجودى مستمر و ریشه دار در عمق تاریخ احساس مى‏کنند و با برنامه‏اى حساب شده و دقیق مى‏توانند آینده‏ى روشنى براى خود ترسیم نمایند و رسیدن خود را به آن اهداف تضمین کنند .

نتیجه
بنابراین، بحث‏هاى تاریخى باید بحث‏هایى تحلیلى و مفید باشند، تا تمام اهداف یاد شده تامین گردد . صرف اطلاع از حوادث تاریخ، یا صرف رسیدن به یک تحلیل، به تنهایى براى انسان مفید فایده نخواهد بود یا لااقل، فایده‏اى اندک خواهد داشت .
البته قرآن کریم در تاریخ‏نگارى خود به قلمروهاى گوناگون و مقاطع مختلف حیات بشر پرداخته و براى خود، روشى ویژه و منحصر به فرد انتخاب کرده است، و انسان را از گم شدن در مسیرهاى انحرافى و پر پیچ و خم مباحث علمى تاریخى و غیر تاریخى برحذر نموده، و روش صحیح سلوک راه را در تاریخ‏نگارى بیان کرده است .
در بحث‏هاى ویژه‏ى تاریخ دوران غیبت کبرى نیز نباید از این اهداف و روش قرآنى فاصله بگیریم و تاریخ این دوران را براى محض اطلاع فرا نگیریم، بلکه براى رسیدن به مقاصدى مهم و هدف‏هایى بزرگ، به آشنایى با حوادث تاریخى این دوران و تحلیل صحیح این رویدادهاى تاریخى بپردازیم .


ج) قلمروهاى بحث‏هاى تاریخى عصر غیبت کبرى  (ادامه در پست بعدی)

منبع/سایت منجی سبز

دسته ها :
مقاله  حاضر عدالت مهدوی در منجی‌گرایی اسلامی را در مفهوم قرآنی میثاق الهی ابراهیمی تبیین می نماید. قرآن عمده نیروی خود را بر محور عدالت متمرکز می کند و خدای بزرگ منجی معصوم این عدالت حقیقی را خود هدایت می نماید (مهدی عج).  این عدالت، نظامی را  به وجود می‌آورد که از دام های معمول فریب‌کاری، که در طول تاریخ به نام نجات‌بخشی در پیشرفت انسان به سوی این کمال مطلوب بر سر راه بشر قرار گرفته و دیگر پیامدهای آن مسیر خلاف عدالت را پیموده است، بری و با عنایت به عصمت مجری عدالت، از هرگونه خطا مصون بوده و جهان‌شمول است.

 

منجی‌گرایی انتهای تاریخ در قرآن به صورت یک ساختار کلامی در مقایسه با انجیل ((عهدجدید)) جنبه بنیادی بسیار کمتری دارد. بحث قرآنی انتهای تاریخ بر محور شخصیتی یک موعود منجی انسانی در آینده که مبحث رستگاری‌شناسی مسیحیت بر پایه آن استوار گردید، متمرکز نمیگردد. قرآن با ارائه فرمول رستگاری ایمان ـ عمل ـ نتیجه هرگونه نیازی را برای مداخله انسانی، جز در نقش راهنما و رهبر الهی جامعه دینی (مهدی عج) که بشر را به چنین رستگاری هدایت فرماید نفی میکند. به علاوه، باید گفت که بذرهای امید به وجود منجی موعود و رهبری صالح عادل در اسلام، از نتایج اعتقاد قرآنی به آینده مطلوب انسانیت سرچشمه میگیرد. این آِینده مطلوب و امید آفرین، بخشی از وعده الهی به ابراهیم (ع) را تشکیل میدهد  که قرآن نسلهای آینده فرزندان خلیل الرحمان (ع) را شایسته آن میداند.  قرآن کریم این رویداد عالم هستی را در عبارت زیر ادامه می‌دهد:

و اذ ابتلی ابراهیم ربه بکلمات فأتمهن قال انی جاعلک للناس اماماً قال و من ذریتی ال لا ینال عهدی الظالمین. (بقره/ 124)

و یاد آور هنگامی که خداوند ابراهیم را به اموری چند امتحان فرمود و او همه را به جای  آورد، خداوند به او گفت: من تو را به پیشوایی خلق برگزینم. ابراهیم عرض کرد این پیشوایی را به فرزندان نیز عطا خواهی کرد؟ خدا فرمود: (آری، اگر صالح و شایسته آن باشند) که عهد من هرگز به مردم ستم‌کار نخواهد رسید.

محتوای این آیه جوهره میثاق الهی با ابراهیم(ع) را می‌رساند و طرح الهی به تعیین و گزینش ابراهیم (ع)، بنده صالح عادل حق را به عنوان امام مردم بیان می‌دارد. خروج ظالمان از محدوده احراز رهبری جامعه بر توجه الهی درباره خطرهای سهمگین بی‌عدالتی که تحت حکومت رهبران غیرالهی پدیدار می‌گردد دلالت دارد. در انتصاب ابراهیم (ع) به عنوان پیامبر، توجه خداوندی به بشر، بیش از هدایت روحانی ـ اخلاقی انسان است و تعیین ابراهیم به امامت، ایجاد یک نظام مطلوب الهی را به رهبری شایسته امام منصوص ملهم الهی نتیجه می دهد.
انتظار موعود نجات بخش قرآن، به ایجاد یک نظم اخلاقی در زمین مربوط می‌شود و این هدف عالی به وسیله آن دسته از رهبران هدایت شده الهی به سامان می‌رسد. چنین رهبرانی را خدای عالم قدرت می‌بخشد تا ثابت کنند که اراده الهی در تاریخ برترین اراده‌هاست و این مهم نتیجه وعده الهی به ابراهیم(ع) است. در این مفهوم خاص، انتظارات قرآنی در بیشتر موارد با باورهای انجیل درباره جهاد انسان به ایجاد نظم مطلوب که در آن خداوند گه‌گاهی با مداخله به دفع نیروهای ضد الهی می‌پردازد، هماهنگی دارد.

با اطمینان می‌توان گفت که حتی وقتی قرآن از مسیح به عنوان منجی یاد می‌کند، اعتقادات اسلامی در مورد پدیده نجات‌بخشی آینده تاریخ در قالب رجعت دوباره منجی انسان بیان نمی‌گردد.  بلکه امیدهای قرآنی به نجات‌بخشی به صورت یک جهاد پیگیر به منظور ایجاد جامعه عادلانه با رهبری هدایت یافته الهی بیان می‌شود. این مهم، جنبه اساسی میثاق ابراهیمی را باز می‌تاباند. درمقیاس وسیع، انگیزه مذهبی که در میثاق الهی با ابراهیم(ع) در مورد نظم عمومی ایده‌آل با هدایت امام شایسته عادل به وجود آمده است، جهت‌گیری سیاسی و اجتماعی را مشخص می‌سازد که در دو بیان تاریخی درباره منجی‌گرایی در مذاهب یهود و اسلام دیده می‌شود. وقتی که به اعتقاد منجی‌گرایی در قرآن می‌نگریم و در صدد مطالعه تطبیقی بر می‌آییم، آن را از نقطه نظر خاص مسیحیت ملاحظه می کنیم؛ زیرا در تاریخ صدر مسیحیت بود که نمونه نهضت موعودگرایی نجات بخش در سنت ابراهیمی به وجود آمد. در عین حال، در قرآن هم در بیشتر موارد، همچون تورات ((عهد قدیم)) نقش منجی جنبه ثانوی و اتفاقی دارد. از طرف دیگر، اهداف خداوندی در میثاق الهی با کنش ابراهیمی به صورت نیروی رانش در پشت دید موعودگرایی نجات بخش عمل می‌کند و استقرار تمام و کمال عدالت را بر سراسر زمین نتیجه می‌دهد. درنتیجه، این میثاق الهی، نقطه هم‌گرایی را در اعتقاد به موعود منجی جهانی در میان پیروان مذاهب ابراهیمی به وجود می آورد.

مذاهب ابراهیمی راه کلی زندگی انسان را ارائه می دهند که هم به تمام پاسخ‌گویی و مسؤولیت انسانی را می‌طلبد و هر فردی باید به عنوان بخشی از تعهدات دینی خود به خدا آن را ادا نماید. در حالی که پاسخ‌گویی در امور دینی، بیانی فردی و خودمختار از رابطه شخص با خداست و در طول اطاعت حق قرار می‌گیرد و جنبه عمودی دارد، مسئولیت پذیری، عینیت خارجی دین‌داری است که انسان مؤمن را به دیگر انسان‌ها می‌پیوندد و در عرض دیگر افراد بوده و از جنبه افقی برخوردار است. در قرآن و انجیل، میثاق سبب می‌شود تا خدا خود به تعهد الهی خویش عمل کند و اسباب هدایت لازم را برای انسان فراهم آورد تا مسئولیت سازگاری با واجبات را در رابطه متقابل با جامعه (احترام به حیات، مالکیت، عدالت و غیره) به دوش کشد. به عبارت دیگر، این امر بر این فرض استوار است که پاسخ‌گویی معنوی به مسئولیت پذیری اجتماعی ـ اخلاقی می انجامد.

برای آن که راز منابع قرآنی، درک آینده نجات‌بخش انسان را کشف کنیم و بدانیم که آیا کتب آسمانی عبری و اسلامی در آخرت‌شناسی این جهانی، از یک مبنای روحانی و اخلاقی برخوردارند، باید رابطه پاسخ‌گویی و مسئولیت یا رابطه عمودی و افقی که سنت‌های ابراهیمی در بیعت‌ها و تعهدات مذهبی خود از آن الهام می‌گیرند را درک کنیم. در این نوشتار، بنیادهای منجی‌گرایی در مفهوم قرآنی میثاق مذهبی کشف میشود و بررسی ابعاد مقایسه‌ای و تطبیقی آن در کتب آسمانی مذاهب ابراهیمی در این زمینه به دیگران واگذار می‌گردد.

اعتقاد به موعود نجات‌بخش در مفهوم مداخله الهی در تاریخ انسانی از طریق تعیین انسان صالح هدایت‌شده (مهدی عج) که مردم را در آخر الزمان از ظلم و ستم رهایی می‌بخشد، جنبه برجسته مبحث رستگاری‌شناسی اسلامی را تشکیل می‌دهد. بیشک، مسلمانان صدر اسلام اعتقاد داشتند که حضرت محمد (ص)، در این موضع آخرت‌شناسی خاتم النبیین و پیامبر آخر الزمان است و انتظار داشتند تا انسانیت را به سوی ایجاد جامعه موعود ایده‌آل با رسالتی جهانی راهنمایی و هدایت کند. این توقعات نیز بخشی از گرایش‌های اصلاح‌طلبانه و احیاگرانه را در بین جوامع مسیحی ـ یهودی عربستان در قرون ششم و هفتم میلادی (قرن اول هجری) تشکیل می‌داد. مفاهیم قرآنی روز قیامت و علائم و ساعت را باز می‌تاباند و دوره‌ای از وحشت و ترس و بی نظمی را در آخر الزمان اعلام می‌دارد. این دوره در چارچوب‌های ایدئولوژیک و فرهنگی و معجزه ظهور منجی در رستگاری‌شناسی و آخرت‌شناسی مذهب ابراهیمی درک پذیر است.

:سایت منجی سبز:منبع

دسته ها :
چهل سخن
مهدی شیزری – تهران: ریحان – 48 ص – رقعی – 350 تومان – چاپ دوم، 1383 ش.
برگزیده ای از سخنان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف.

چهل حدیث در شناخت امام زمان علیه السلام
گروه تحقیقاتی انتشارات دلیل – قم: دلیل ما – 48 ص – رقعی – 250 تومان، چاپ اول 1380 ش.
گزینشی هدفمند با سیری زیبا در احادیث و روایات معصومین علیه السلام و توضیحی سودمند به همراه هر ترجمه.

حدیث بعد از میلاد
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 136 ص – رقعی – 650 تومان – چاپ سوم، 1381 ش.
در این اثر تأویل چند آیه درباره ی امام عصر علیه السلام و معراج حضرت مهدی علیه السلام در روزهای آغازین تولد و قرار گرفتن در بیت الحمد و حالات آن حضرت از روز سوم تا هفتم ولادت آمده است این اثر کاربرد آموزشی دارد.

حدیث جوانی و یاران امام زمان علیه السلام
اسماعیل حاجیان – تهران: مهام – 64 ص – رقعی – 650 تومان – چاپ اول، 1383 ش.
از آن جا که یاران امام عصر علیه السلام از میان جوانان خواهد بود در این کتاب ویژگی ها و تکالیف آنان نسبت به مولایشان آمده است.

حدیث دو سفیر (پدر و پسر)
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 112 ص – رقعی – 750 تومان – چاپ اول، 1383 ش.
زندگی نامه ی دو نایب سعادتمند جنابان عثمان بن سعید و محمدبن عثمان که از طرف امام زمان علیه السلام نیابت خاص داشته اند.حدیث سرداب
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 112 ص – رقعی – 750 تومان – چاپ اول، 1383 ش.
چگونگی غیبت، تعقیب مأموران دولتی، حضرت ولی عصر علیه السلام را پس از نمازگزاردن ایشان بر بدن مطهر پدر و گریز آن بزرگوار به محل پنهانی در منزلشان که به صورت زیرزمینی دورتر از ساختمان منزل بوده و آغاز غیبت حضرت از سرداب مقدس.

حدیث شب میلاد
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 119 ص – رقعی – 620 تومان – چاپ دوم، 1381 ش.
شرح حال حکیمه خاتون و چگونگی میلاد حضرت مهدی علیه السلام و فضائل آن مولود کریم به همراه اشعاری جالب درباره ی آن حضرت از موضوعات این اثر آموزشی می باشد.

حدیث قبل از میلاد
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 108 ص – رقعی – 590 تومان – چاپ اول، 1381 ش.
بشارت های چهارده معصوم علیه السلام درباره امام زمان علیه السلام و تفسیر آیه ی «و لقد کتبنا فی الزبور» و سرانجام ماجرای آمدن ملیکه مادر والاگهر آن حضرت به سامرّا و ازدواج ایشان با حضرت عسکری علیه السلام و به دنیا آمدن پیشوای دوازدهم به همراه سرودهایی منتخب، در این اثر آمده است.

حدیث غیبت و سفارت
سید مجتبی بحرینی – تهران: منیر – 128 ص – رقعی – 750 تومان، چاپ اول 1382 ش.
وقایع رحلت امام حسن عسکری علیه السلام و آغاز امامت حضرت مهدی علیه السلام در سن پنج سالگی و غیبت صغری و سفارت نایبان چهارگانه موضوعات این اثر می باشد.

حضرت امام مهدی عجل الله فرجه خورشید پنهان
حسین صالح – قم: حضور – ص – وزیری (شمیز) – 900 تومان –چاپ اول، 1382 ش.
حکایت های شیرین از زندگانی امام مهدی علیه السلام و سخنان معصومین علیهم السلام درباره ی آن حضرت و سخنانی از خود امام زمان علیه السلام و دانستنی هایی درباره ی آن پیشوای مهربان با نثری ساده و روان نگاشته شده است.

حکومت جهانی امام عصر علیه السلام
محمدتقی فلسفی – تهران: بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود علیه السلام – 96 ص – رقعی – 300 تومان، چاپ اول 1380 ش.
مجموعه سه سخنرانی است که در موضوعات حکومت واحد جهانی، اقامه عدل جهانی و طول عمر امام عصر علیه السلام ایراد گردیده است.

حکایت غیبت
دکتر نادر فضلی – تهران: رایحه – 24 ص – رقعی – 300 تومان – چاپ ششم، 1382 ش.
شباهت های حضرت مهدی علیه السلام به برخی از پیامبر صلی الله علیه و آله همچون عیسی، موسی و نوح علیهم السلام با استناد به روایتی از حضرت صادق علیه السلام در قالب داستان در این اثر بیان شده است. کاربرد تبلیغی دارد.

حکومت جهانی حضرت مهدی(عج) از دیدگاه قرآن و عترت

محمود شریعت زاده خراسانی. تهران: دارالصادقین، 204 ص، وزیری، 640 تومان، چ سوم – 1378 ش.
مؤلف در بخش اول این اثر 203 آیه از قرآن مجید که درباره ی امام زمان علیه السلام است گردآوری کرد. تفسیر روائی آنها از در ذیل هر یک نوشته است. و در بخش دوم از هر امام پنج حدیث آورده است.

حماسه ی عاشورا به بیان حضرت مهدی علیه السلام
جلال برنجیان. تهران: طور، 232 ص. رقعی، 650 تومان، چاپ پنجم، 1378 ش.
این کتاب در دو بخش تنظیم شده است:
1- زیاراتی که از ناحیه ی مقدسه برای حضرت سیدالشهدا صدور یافته است.
2- توقیعات و دیدارهایی که در همان موضوع صورت انجام پذیرفته است.

خاطره ی آن شب
جمال الدین حجازی – تهران: نیک معارف – 96 ص – رقعی – 700 تومان – چ 12، 1382 ش.
در این کتاب تبلیغی داستان ورود حضرت نرجس خاتون علیها السلام به سامرا و چگونگی ازدواج ایشان با حضرت عسکری علیه السلام و تولد حضرت مهدی علیه السلام و آشنایی با نایبان چهارگانه و فایده ی امام غایب و ویژگی های منتظر با نثری روان قلمی شده است.
منبع:سایت منجی سبز
دسته ها :
X